19 Haziran 2017 Pazartesi

Mutluluk Paylaşınca mı Güzel Yoksa Kendine Saklayınca mı Eşliğinde Limonlu Kek

"Gez ve kimseye söyleme
Gerçek bir aşk hikayesi yaşa, kimseye söyleme
Mutlu ol, kimseye söyleme
İnsanlar güzel şeyleri mahveder."

Halil Cibran söylemiş bu sözleri. Gerçekten öyle mi? "Paylaştığın senindir, biriktirdiğin değil" diyen Yunus Emre yanılıyor olabilir mi? Yoksa insanlar Halil Cibran'ın dediği gibi güzel şeyleri mahvetmeye meyilli mi?

Eğer Halil Cibran haklıysa neden öyle? Neden paylaştığımız mutluluklar paylaştıkça çoğalmıyor bazen? Neden başkalarının mutsuzluğu ile beslenen insanlar farklı besin kaynakları aramıyorlar kendilerine? Neden mutluluğumuzu anlattığımız insanlar gün geçtikçe azalıyor?

Yunus Emre 13. yüzyılda söylemiş sözünü, Halil Cibran ise 19. yüzyılda. Acaba zamanla değişiyor mu duygular? 

Eğer hayatınızda mutsuzluklarınızın kare kökünü, mutluluklarınızın ise karesini alan insanlar varsa ne mutlu size.. Kaybetmeyin derim. Çünkü insan sadece öyle insanların yanında kendisi olabiliyor, kendisi gibi davranabiliyor ve içini açabiliyor. Ve sadece zaman değil, öyle insanlar iyileştiriyor yaraları..

Bunları yazıp üzerine kek tarifi paylaşmak ne derece alakalı olacak bilmiyorum ama illa bir yere bağlamam gerekiyorsa Damy's Kitchen'da görüp hemen yaptığım bu müthiş kek benim mutluluk kaynaklarımdan biri. Süngerimsi dokusu, mis gibi limon kokusu bir günde keki bitirtip yenisini yaptırtacak türden. Paylaşmasam olmazdı.



MALZEMELER:
3 yumurta
1 su bardağından bir parmak eksik toz şeker
1 su bardağı yoğurt
½ su bardağı zeytinyağı (yoksa ayçiçek yağı)
1 kapsül Dr'Oetker limon aroması (yoksa eleyin)
2 yemek kaşığı limon kabuğu rendesi (dolu dolu olacak)
1 su bardağı un
2 tatlı kaşığı kabartma tozu
1 çay kaşığı tuz

YAPILIŞI:
  • Baton kek kalıbını tereyağı veya margarinle yağlayıp içine un serpin. Tezgaha vurup fazla unu silkeleyin. 
  • Yumurta, şeker ve yoğurdu 1-2 dakika çırpın. (Burada önemli olan fazla çırpmayıp sadece malzemelerin erimesini sağlamak.) 
  • Sonrasında sıvıyağı, limon kabuğu rendesini ve limon aromasını ekleyin. (Limon aroması yoksa sakın limon suyu kullanmayın.) 
  • Unu, kabartma tozunu ve tuzu ekleyip karışana kadar çırpın. (Mümkünse bu aşamayı fazla çırpmadan tahta kaşıkla yapıp bırakın.) 
  • Karışımı kek kalıbına döküp önceden ısıtılmış 180 derecelik fırında 45-50 dakika kadar kontrollü olarak pişirin. (Bu sürenin sonunda kekin ortasına batırdığınız kürdan temiz çıkıyorsa pişmiştir.)


Fırından çıkardığınız keki ılındıktan sonra kalıbından çıkarıp servis yapabilirsiniz.

Afiyet şeker olsun.. 

6 Haziran 2017 Salı

Hayaller Devlet Okulu, Gerçekler Özel Okul mu?

Bilenler bilir; 80 kuşağı okul çağına kadar genellikle annesinin dizinin dibinde büyümüş, okul çağı gelince eve en yakın devlet okuluna kaydı yaptırılmış, mahallede aynı okula giden çocuklarla kakara kikiri eşliğinde okula gitmiş bir nesildir.

Ve ben de o nesilin bir ferdi olarak ilkokulu devlet okulunda okumuş biriyim. Hatta ortaokulu, hatta liseyi, daha da üniversiteyi.. Ve hala bugün olmuş devletin okullarında eğitim hayatıma devam ediyorum.

Üniversiteye kadar bütün eğitimime Ankara’da devam ettim ve benim zamanımda Ankara’da bile (ki kendisi başkent olur) benim bildiğim 3 tane özel okul vardı. Bu özel okullara gerçekten maddi durumu çok çok iyi olanların çocukları giderdi ve özel okula gitmenin tek bir avantajı vardı, o da “yabancı dil”.


Gelelim günümüze..

Benim zamanımda hepi topu 3 tane olan özel okulların sayısı şimdilerde sayılamayacak kadar çok. Neredeyse her sokakta “butik okul” adı altında apartmandan bozma özel okul var. Çocuğunu devlet okuluna gönderenlerin sayısı gittikçe azalmakta. Ve artık tek gerekçe yabancı dil öğrenmesi değil. Aman devlet okuluna gitmesin de hangi özel okula giderse gitsin.

Benim kuşağım ve öncesi devlet okulunda okumuş olsa bile şu an çoğu aynı şeyi savunuyor: “Devlet okulları artık bizim zamanımızdaki gibi değil, devir değişti, maddi durumum el veriyorsa çocuğumu özel okula gönderirim, hatta maddi durumum el vermiyorsa bile çocuğumu özel okula göndermek ZORUNDAYIM! Yeter ki devlet okuluna gitmesin. Hem karı koca çalışıyoruz. Özel okullar tam gün. Devlet okuluna göndersem yarım gün de etüde göndermek zorundayım, o da ayrı maliyet. Hem devlet, özel okula giden çocuğa maddi destek de veriyor.”


Bütün bunları duymama, görmeme rağmen BEN çocuğumu devlet okuluna göndermek istiyorum. Hatta oturduğum semti değiştirmek pahasına. Çünkü parasız eğitimden yanayım. Çünkü iyi okul yoktur, iyi öğretmen vardır görüşünü savunuyorum. Çünkü özel okulun “özel” insanlar yetiştirdiğine inanmıyorum. Çünkü param olmasına rağmen ticarethane mantığı ile çalışan sözde eğitim kurumlarına saçacak 1 kuruşum bile yok. Çünkü mantar gibi orda burda bitip şube açan özel okulların “kaliteli” eğitim verdiklerinden şüpheliyim. Çünkü özel okuldan mezun olduğu halde İngilizce bir tek cümle kuramayan insanlar tanıyorum. Çünkü çocukların TEOG, YGS, LYS, KPSS gibi sistemin çarklarından her birine ayrı ayrı takılacağını biliyorum. Çünkü özel okullarda egosu şişmiş gösteriş budalası velilerle yarıştıracak sidiğim yok. Çünkü bu ülkenin “çağdaş, laik ve gerçek anlamda eğitim veren” devlet okullarına ihtiyacı var.


Dün akşam eşimle birlikte kabaca bir hesap yaptık. Çocuğumuz şu an 3 yaşında. Kreş ve üniversite dahil ortalama fiyatlı özel okullara gönderirsek 20 yılda ödeyeceğimiz miktar bugünün parasıyla 518.000,00 TL. Yazıyla da söyleyeyim: Beş Yüz On Sekiz Bin Türk Lirası. Ve bu miktara enflasyon oranları ve diğer masraflar dahil değil.

Okuma yazma bilmeyen çocuğuna oyuncaktan çok kitap alan bir anne olarak bu hesabı neden mi yaptım? Eğitim için yapılan harcamayı gereksiz olarak gördüğüm için değil, çocuğu okula göndermekteki amacımız ne onu anlamaya çalıştığım için yaptım. İyi bir eğitim mi? Bir yabancı dil bilmesi mi? Yoksa iki yabancı dil mi? Genel kabul görmüş mesleklerden birine sahip olması mı? Çok para kazanacak bir işte çalışması mı? Yoksa mutlulukla yaşayacağı bir hayatının olması mı? 

Benim için iki şey önemli, birincisi çocuğum mutlu yetişsin, ikincisi sevdiği işi yapsın. Ben çocuğumu bu kadar paralar saçıp özel okula gönderdiğimde, çocuğum o sınavdan bu sınava koşarken çocukluğunu ıskalayacaksa, kendini bilmez ebeveynlerin yetiştirdiği çocuklarla gösteriş yarışına girecekse, insani değerlere sahip olmaktansa akademik bilgilerle dolup taşacaksa olmaz olsun öyle özel okul. Tek farkları yabancı dili iyi öğretmekse eğer (ki tartışılır), zamanı geldiğinde gönderirim çocuğumu yurt dışına, parasını da koyarım cebine, gitsin hangi dili nerede öğrenmek istiyorsa öğrensin.


Eşim, imkanım varsa çocuğumu en iyi özel okulda okutmak isterim tarafında. Bense kaliteli ve parasız eğitim her çocuğun ve her ailenin hakkı olmalı tarafındayım. Eşim bana sistemden bahsediyor, bense olması gerekenden. Eşim bana doğru haklısın ama bu ülkede söylediklerinin gerçekleşmesi çok zor çünkü ………. diye başlayan cümleler kuruyor, bense ona “Neden olmasın? diyorum.

Neden olmasın? Bu ülkede özel okulların sunduğu imkanları sunabilecek devlet okulları neden olmasın? Öğretmense tek sorun, artık devlet okullarında öğretmen olabilmek öyle zor ki. Haliyle devlet okullarına çok iyi öğretmenler geliyor. KPSS’den dünyanın puanını alıp, atanmayı bekleyen binlerce idealist öğretmen var. Ve ister devlet okulunda öğretmen olsun ister özel okulda, hepsi eğitim fakültesi mezunu değil mi? Hepsi aynı eğitimi alıp öğretmen olmadı mı? Hepsi aynı müfredatı öğretmeyecek mi?

Devlet okullarının imkanları kısıtlı olabilir, kabul. Ama bu ülkede Ahmet Naç gibi öğretmenler de var. Ve öğretmenlik, benim dün akşam elime kalemi kağıdı alıp hesap kitap yaptığım gibi yapılacak bir meslek değil. İdealist olmalı öğretmenler. Çünkü insan yetiştiriyorlar. Yeri geliyor evde annenin babanın yetiştiremediği çocuğu da o yetiştiriyor.


Peki ne yapabiliriz? Öncelikle çok uzaktaki değil, mahallemizdeki devlet okulları ile irtibata geçip okullarında neye ihtiyaçları olduğunu öğrenebiliriz. Değişimi kabul etmeyip düzenlerinin bozulmasına dirayet gösterecek “kişiler” mutlaka olacaktır. O zaman da öğrenci velileri ile işbirliğine girip okul aile birliğini örgütleyebiliriz. Milli Eğitim’e gücümüz yetmediyse destek için Belediyeleri işin içine dahil edebiliriz. Herkesin elinden gelen bir iş mutlaka vardır. Okulun ihtiyacı olan ufak tefek tadilatları öğrenci velileri ile hatta öğrenciler ile birlikte yapabiliriz. Sesimizi duyurabilecek kampanyalar başlatabiliriz. Bir kutu boya ile okulun boyası kalkmış ya da rutubetlenmiş yerlerini cap canlı renklerle boyayabiliriz. Sıraları elden geçirebiliriz. Sınıflara çocukların hoşuna gidecek görsellikler katabiliriz. Oyun oynarken de öğrenebilecekleri ortamlar yaratabiliriz. Ve dahası..

Aslına bakarsanız çocuklar hoşluğu sever. Cicili bicili, mis gibi sınıflarda kalıpların dışındaki yöntemlerle öğretin bakalım öğreteceklerinizi, bakın nasıl da çabuk öğreniyorlar.


Ne kadar harcamış olabiliriz bunlar için? Öğrenci başına ayda 100 TL’yi geçerse, üzerini ben tamamlayacağım söz. Haa, maddi imkanları yetersiz olup o parayı veremeyecek durumda olan veliler de var bunu da biliyorum. Ama çocuğunu devlet okuluna göndermeyi isteyen ve maddi durumları daha iyi olan veliler de ellerini taşın altına koysunlar bir zahmet. Gerekirse açığı kapatmak için iki katını versinler.

Gelelim herkesin asıl önem verdiği konuya. Devlet okullarındaki eğitimin yetersizliğine. Devlet okullarında sınıflar kalabalık, öğretmenler yetişemiyor, her çocukla bire bir ilgilenilmiyor o da kabul. Ama öğretmenin asli görevi öğretmekse ve bunun maddi karşılığını devletten alıyorsa, sırf sınıf kalabalık diye kendi öğrencilerine “özel ders” adı altında ve ekstra ücret karşılığında ders vermesi ne kadar etik tartışılır.

Devlet okulları yarım gün olduğu için çalışan anneleri de göz önünde bulundurup etüd merkezleri açabilir. Bu etüd merkezlerinde çocukların yetersiz olduğu dersler için takviyeler yapılabilir. Ücretini yine alsın ama en azından “özel ders” adı altında değil.

Üniversitede öğrenciyken ev arkadaşımın biri Beden Eğitimi Öğretmeniydi. Okulunda maddi durumu iyi olmayan öğrencilerine hafta sonları evimizde ücretsiz Matematik dersi veriyordum. Şimdilerde para kazandığım bir işim var ama öyle zaman geliyor ki ücretsiz yaptığım o işin verdiği hazzı para kazanırken alamıyorum.


Bana kalsa çocuğum okulsuz büyüsün isterim. Çok anarşist gibi görünse de maalesef öyle. Çünkü okulsuz hayatta geleneksel yaşam koşulları daha öğretici ve eğitici. Ama şimdilik böyle bir isteğimin gerçekleşmesi mümkün değil biliyorum.

Var olan eğitim sistemi “devlet okulu” kavramını yok etmek üzere. Bir çok aileyi çocuğunu “özel okula” göndermeye teşvik ediyor. Devlet okullarına aktarılması gereken kaynaklar maalesef özel okullara aktarılıyor. Böylelikle devlet okullarının imkanları kısıtlı hale gelip, tercih edilmiyor. Ama inanın bireysel çabalarla özel okul standartlarına yakın eğitim veren devlet okulları da var. Ve bu yazıyı o okulları gördükten sonra umutlanarak yazdım. Tek yapmamız gereken harekete geçmek, çabalamak ve sonuna kadar mücadele etmek. Hem zaten çiçek gibi çocuğun varsa, nerede olsa açar..


Mesela Eğitimpedia diyor ki: “Finlandiya’da özel okul yok. Finlandiya’da okullar birbirleriyle rekabet etmiyor, aksine dayanışma halindedirler. Okulların hemen hemen tümünün başarı düzeyi aynı. Bu yüzden okulun bir diğerine göre ayrıcalığı yok. Eğitim “herkes için eşit imkanlar sağlamak” demek. Eşitlik kavramına olağanüstü değer veriliyor. Tüm çocuklar zeka ve becerileri ne olursa olsun aynı sınıflarda okuyor.”

Bunları okuyup da, sen devlet okulu diye yanıp tutuşurken, seninle günün birinde özel okulun kapısında karşılaşmayalım diyenler olacaktır. Umarım o zaman geldiğinde düşüncelerim değişmemiş ama bir şeyler değişmiş olur.

Not: Görseller alıntıdır.

9 Mayıs 2017 Salı

2007'de Bir Blog Doğdu, Annesi Adını Neslice Tarifler Koydu

Bundan tam 10 sene önce eski çalıştığım şirkette kızlarla ayda bir buluştuğumuz paralı günümüz vardı. Her ay bir yerde toplanıp muhabbetin kahkahanın dibine vuruyorduk. Bir ay kızlardan birinin gününe, gün dışından biri de gelmişti. Suna’nın arkadaşıymış. Adı Dilek. Kırmızıya yakın kısacık kızıl saçlı, şen şakrak, eğlenceli, aykırı bir tip.

O zamanlar benim yeni tanıştığım insanlarla mesafeli olmak gibi bir kaygım yok. Yeni birilerini tanımak heyecan veriyor o sıralar.. O gece bir samimi olduk Dilek’le. Birbirimizin numaralarını almamızla, ay bak mutlaka görüşelim diye birbirimize ısrarlar etmemizle akşamı sonlandırdık.

Çok geçmedi sık sık görüşmeye başladık Dilek’le. İzmir’li olması ve çılgınlıkla karışık naifliği beni kendisine bağladı. Dilek fotoğrafçılık mezunuydu. O sıralar home office çalıştığı ve eşi Ömer de sık sık iş için şehir dışına gittiği için onlarda çok kalırdım. Bir akşam iş çıkışı gitmişim gene Dilek’lere. Ömer şehir dışında. Dilek oturmuş külüstür bir bilgisayarın başına, çatır çutur bir şeyler yazıp duruyor. Arada bilgisayar takılıyor, indiriyor bir tane monitörün kafasına.

Ben iş yaptığını zannederken o blog yazıyormuş meğer. Bloğunun adı da pek afilli “Arzın Merkezine Yolculuk”.

Ne zamandır bana, blogda yazdıklarımı okusana diye ısrar edip duruyordu. Bir kaç defa okumuştum. Gerçekten de güzel şeyler yazıyordu. Çok entelektüel bir kızdı ve çok şey hakkında fikir sahibiydi. O akşam tutturdu hadi sana da blog açalım diye. Ya dedim ne bloğu? Ne anlarım ben blog yazmaktan? Derken bu beni bir gaza getirdi. İyi be tamam açalım hadi dedim. Dilek bilgisayar başında bana blog açmak için uğraşırken, pat diye dönüp “bloğun ismi ne olsun?” dedi. Beni aldı bir telaş. Şu mu olsun yok olmaz, bu mu olsun var öyle bir adres diye diye Dilek’le düşünmeye başladık.

Ben o sıralarda yan flüt çalmaya merak sarmışım. Gitmişim küçük bir servet dökerek kendime Fox marka bir yan flüt almışım. CSO’nun yan flüt şefinden özel ders alıyorum. Her gittiğim yere yan flütümü götürüyorum falan. O vakitler havalı sayılacak türden bir hayatım var ama bir taraftan da beyaz yakalıyım. Bloğun adı ne olsun ne olsun diye düşünürken, olsa olsa benim bloğun adı “Neslice Düttürü Dünya” olur dedim.

Oldu da.


O akşam açtı Dilek bloğu. Bak dedi bloğunu güncel tutacaksın. Sık sık bir şeyler yazacaksın. Başka blogları takip edip yorum yazacaksın, sana yapılan yorumlara cevap vereceksin diye öğütler verdi. Tamam dedim. 

Gel gelelim benim blogla uzaktan yakından bir ilgim olmadı ilk başlarda. Dilek, kullanıcı adımı ve şifremi bildiğinden arada girip bir şeyler yazıyordu. Bazen saydırıp sövdürüyordu bana yazdıklarıyla. Baktım olacak gibi değil tamam dedim yazacam ben de bir şeyler.

Aldım sazı elime ve yazmaya başladım bir şeyler. Yazıyorum ama kel alaka şeyler. 3 yıl kadar da sürdü blogla olan seviyeli ilişkimiz.

3 sene sonra bir akşam evde Julie and Julia adında bir film izliyorum. Filmde Amy Adams kendi çapında yemekler yapıp eşine yediriyor ve tariflerini de bir deftere yazıyor. Sonra tariflerini blog olarak yazmaya başlıyor. Sonrasında da hayallerinin peşinden koşmaya başlıyor falan. Filmi izledikten sonra acayip cazip geldi yemek bloğu yazma fikri. Yemek yemeyi de pişirmeyi de seviyorum. Pişirdiklerimi yedirmeyi daha çok seviyorum. E o zaman benim tariflerimi de birileri yapıp yerse ve beğenirse ne güzel olur dedim. Hemen oturdum bilgisayarın başına. Önce bloğumun adını değiştirdim. Sonra eski kayıtları sildim. Sonra da ilk tarifimi yazıp paylaştım. O zamanlarki sevgilim (şimdiki eşim) de sağolsun ilk yorumunu yaptı Çerkez Tavuğu tarifime.

Ve böylece hayat buldu “Neslice Tarifler”. İlk başlarda mutfak mermerinin üzerinde çektiğim fotoğrafların yerini sonralarda pencere önleri aldı. Tariflerimde göze hitap eden aksesuarlar devreye girdi. Fotoğraflarımı Picasa süsledi. Sadece “malzemeler”den ve “yapılışı”ndan ibaret olan tariflerimi, yeri geldi hayatımdan kesitler renklendirdi.


Hiç unutmam “Neslice Tarifler”in bebeklik döneminde yemek bloglarını harıl harıl araştırırdım. Hepsine yorum yazardım. Hatta şimdilerde bana yapıldığında çok itici gelen şeyi yapıp “yeni bir bloğum var, bana da gelin” diye bloggerları yorumlarımla taciz ederdim. O zamanlar takipçi sayısı çok olanlara imrenir, keşke beni de çok takip eden olsa diye iç geçirirdim. Sonradan anladım ki önemli olan seni kaç kişinin takip ettiği değil, takip eden kaç kişinin merakla ve heyecanla okuduğuymuş..

E tabi bunları yazarken aklıma şu kısa hikaye de gelmiyor değil. Yazarın birine sormuşlar. Kitabınızın 100 kişi tarafından 1 kere okunmasını mı istersiniz? Yoksa 1 kişi tarafından 100 kere okunmasını mı? Yazar da cevap vermiş: 100 kişi tarafından 100 kere okunmasını.

Gönül ister ki binlerce takipçim olsun, yazdıklarıma yüzlerce yorum gelsin. Ama bazen az, öyle çoğalıyor ki hayatta. Var olanların varlığına şükredip, sadece onlar olsun yeter diyecek kadar tatminkar oluyorsunuz. Tıpkı benim bloğum sayesinde edindiğim zenginlikler gibi.


Yıllar geçti ve ben “Neslice Tarifler” sayesinde ufkumu genişleten, yetenekleri ve emekleri karşısında şapka çıkartan bloglar tanıdım. Çok güzel arkadaşlar, dostlar edindim. Emel Ablam, Aslı, Ahu, Leyla ilk aklıma gelenler.. Dünya’nın diğer ucunda Kanada’da yaşayan Emel Ablam dert ortağım oldu benim. En büyük acılarımı da, en güzel mutluluklarımı da ilk onunla paylaştım. Sevgilimle barıştığımızı ve evleneceğimizi ilk duyanlardandır. Düğün davetiyemi ilk ona gönderdim. Hamileliğimi başından sonuna kadar takip etti. Teee Kanada’lardan kızıma hediyeler gönderdi. Hem de her doğum gününde. O da yetmedi, her Türkiye’ye geldiğinde beni hediyeleri ile mahcup etti. Ve belki de en hazini Emel Ablamla henüz yüz yüze görüşemedik. Ama inanıyorum, o gün de gelecek.

Şimdilerde yeni blog yazanlara bakıyorum. Daha profesyoneller. Ama 10 yıldır blog yazan biri olarak mütevazılığı bir kenara bırakıp şunu söyleyebilirim. Eskiler daha güzeldi. Bizim zamanımızda blog yazanlar yorumlarda kavga etmezdi. Kıskançlık hiç olmazdı. İade-i ziyaret önemliydi. Tariflerde (varsa) mutlaka kaynak gösterilirdi. Farklı sosyal medya hesaplarında paylaşımlar tüketilmezdi. Sevdiğimiz bir dizi filmin devamını bekler gibi beklerdik, sevdiğimiz blogların yeni paylaşımlarını.

2007 yılında çıktığım blog macerasında, hayallerimi gerçekleştirme yolunda minik adımlarla ilerliyorum. Hala kumanda panelimi heyecanla açıyorum. Yeni bir yorum gelmiş mi? Takip ettiğim bloglarlar yeni paylaşımlar yapmış mı? diye panelime merakla bakıyorum. Ve her paylaşımımda heyecanım her geçen gün biraz daha artıyor..

İyi ki Dilek’le tanışmışım. İyi ki sana blog açalım demiş. İyi ki o filmi izlemişim. Ve iyi ki “Neslice Tarifler” doğmuş ve bloğum 10 yaşında olmuş.

Birlikte nice senelere..


Not: Dilek İstanbul’a taşındı. İstanbul’dayken birkaç defa görüştük ama sonrasında birbirimizin izini kaybettik. Duyduğum kadarıyla İstanbul’da doğum fotoğrafçılığı yapıyormuş. Onu çok özlediğimi ve şu düttürü dünyada blogla da olsa kendime ait bir yer açtığı için ona minnettar olduğumu bilmesini isterim.

14 Nisan 2017 Cuma

Zeytinli Penne Arabiata (Bizim Oraların Acılı Domates Soslu Düdük Makarnası)

Ne zaman dışarıda yemek yiyecek olsam ve ne zaman yemek menüsü önüme gelse, gözüm hep makarnalara takılır. Her yediğimde de kendime kızarım. Ulan evde kralını yaptığın makarnanın tabağına şimdi bir ton para vereceksin diye. İç sesim bunları söylerken, yanımdaki dış sesler de (eğer o dış ses dışarıda makarna yemeyi gereksiz bir şey olarak görüyorsa); "Dışarıda makarna mı yenir? Hem bizim domatesli düdük makarna ne zamandan beri oldu penne arabiata? Ver şöyle etli butlu bir yemek siparişi, ban suyuna ekmeğini de karnın doysun adam gibi" diye söylenir durur.

Aslında düz mantıkla bakarsak, makarnanın paketi 1,5 TL., pişirmesi kolay, içine koyulan malzemeler de öyle aman aman şeyler değil, e öyleyse ne diye bir tabak makarnaya dışarıda en az 20 TL. veriyoruz diye haklı olarak merak ediyor insan. Makarnaya değil, sosuna veriyoruz annem o parayı. Vallahi bak. Yoksa makarnayı haşlayıp malzemeyi karıştırmakta ne var.

Makarnanın her türlüsünü ve her sosa bulanmışını seven bir makarna aşığı olarak artık biliyorum ki makarnayı makarna yapan içine koyulan sosudur. Ve o soslar asla hata kabul etmezler ve asla göz kararı ölçüye ayak uydurmazlar. O yüzden dışarıda yediğiniz ve tabağına hatırı sayılır bir para ödediğiniz makarnayı çok beğendiyseniz eğer, sosu tam kıvamındadır. Ve eğer aynı tadı evde de yakalayabiliyorsanız sizden iyisi yok.

Yıllar önce İtalyan bir şefin kurabiye yapımı kursuna katılmıştım. Restoranında makarnalarını kendisi yapıyordu. Ders arasında makarnalarla ilgili bir kaç şey sormuştum. Bana bazı püf noktalardan bahsetmişti. Ben de sonrasında o püf noktalara sadık kalarak ve sosları kendimce geliştirerek damak zevkime uygun tarifler yaratmıştım. O püf noktalar neler mi? Mesela;
  • Haşlama suyu iyice kaynadıktan sonra tencereye önce tuzu sonra makarnaları atın.
  • Makarnalar birbirine yapışmasın diye suyuna bir kaç damla sıvı yağ damlatırsanız ve makarnanızı soslu yapacak olursanız, makarnaların üzerinden sos akar gider. O yüzden haşlama suyuna yağ damlatmayın. (Hem ne gerek var, makarnayı süzerken süzgeç de yağlanmış olur.)
  • Makarnayı 10-12 dakika kadar haşlamak yeterli. Haşlanırken bir kaç defa karıştırmak birbirine yapışmalarını engeller. 
  • Makarnayı süzmeden önce sosu için 1 su bardağı haşlama suyundan ayırın. Sonra tencerenin içine 2 su bardağı kadar soğuk su ilave edip öyle süzün. Makarnayı süzerken soğuk suyun altına tutmak lezzetini eksiltir, haşlama suyunu süzüp makarnayı süzgeçte bırakmak da hamur yapar. 
  • Makarna haşladığınız suyu çorbalarda kullanabilirsiniz.
  • Makarnayı servis yaparken üzerine rendelenmiş peynir koyacaksanız, en son tercihiniz taze kaşar peyniri olmalı. Çünkü taze kaşar sıcağı görünce külçeleşebilir. Onun yerine parmesan, eski kaşar ya da keçi peyniri makarnanızı daha lezzetli yapar. 

Beş yıl önce ilk defa arabiata soslu makarna yapmıştım ve o zaman sosuna beyaz şarap koymuştum. Müthiş lezzetli bir sos olmuştu. Bu sefer beyaz şarap kullanmadım, sirke miktarını arttırdım. Domates yerine annemin yazın yaptığı domates-biber sosundan kullandım. Zeytin ekledim. Ufak tefek değişikliklerle yine nefis bir makarna oldu. 


MALZEMELER:
1 paket penne makarna (düdük makarna)

Sosu İçin:
½ çay bardağı zeytinyağı
1 adet büyük kuru soğan
4 diş sarmısak
4 adet domates (yarım kavanoz ev yapımı domates sosu da olur)
1 tatlı kaşığı domates salçası
1 tatlı kaşığı biber salçası
1 adet kesme şeker
2 yemek kaşığı sirke
1 su bardağı makarnanın haşlanmış suyu
1 çay bardağı çekirdekleri çıkarılmış siyah zeytin
1 çay kaşığı tuz (haşlama suyuna da 1 tatlı kaşığı tuz)
1 çay kaşığı karabiber
1 tatlı kaşığı pul biber

Üzeri İçin:
Rendelenmiş eski kaşar ya da keçi peyniri
Yarım demet ince kıyılmış maydanoz

YAPILIŞI:
  • Derin bir tencerede makarnanın suyunu kaynatın. 
  • Kaynayan suyun içine 1 tatlı kaşığı tuzu ilave edip makarnaları 10-12 dakika kadar ara ara karıştırarak haşlayın. 
  • Haşlanan makarnanın suyundan 1 su bardağı ayırın. 
  • Tencerenin üzerine 2 su bardağı soğuk su ilave edip makarnayı süzün.
  • Soğanı ve sarmısakları incecik kıyıp derin bir tavada zeytinyağı ile birlikte pembeleşene kadar çevirin. 
  • Kabukları soyulmuş domatesleri rondodan geçirip tavaya ekleyin. (Domates yoksa ev yapımı domates sosunu ekleyin.) 
  • Bir kaç dakika karıştırarak pişirin. 
  • Salçayı ekleyin ve karıştırın. 
  • Üzerine 1 su bardağı makarna suyu ekleyerek sosu seyreltin. 
  • Kesme şekeri, sirkeyi, zeytini ve baharatları da ekleyip bir kaç dakika daha pişirin. 
  • Haşlanıp süzülmüş makarna tenceresinin içinde makarnalar ile sosu iyice harmanlayın. 
  • Tencerenin kapağını kapatıp 5 dakika kadar demlendirin. 
  • Rendelenmiş eski kaşar peyniri ve ince kıyılmış maydanozla birlikte sıcak sıcak servis yapın.
Afiyet şeker olsun..

30 Mart 2017 Perşembe

Bir Tepsi Baklavanın Bir Ömür Hatırı Vardır

Başında “ev” olan çoğu tabir nedense bana hep samimi ve içinde bir sürü hatıra barındıran kelime topluluğu olarak gelmiştir. Mesela “ev yemeği”, “ev arkadaşı”, “ev hanımı”, “ev sahibi”, “ev hali”, “ev kuşu”, “ev terliği” gibi.. 

Askerdekiler, gurbetteki öğrenciler iyi bilir ev yemeğinin özlemini.. Neler neler sığmıştır bir ev arkadaşının yüreğine.. En geleneksel anne mesleğidir ev hanımlığı. Çat kapı gidilen misafirlikte ev sahibinden ilk duyulan sözdür “kusura bakmayın ev hali” cümlesi. Dışarıda hava nasıl olursa olsun kendi havasını bozmayandır ev kuşu. Kaneviçe işli çantalarda özenle gezmelere taşınır ev terliği.

Ama biri vardır ki adını duyunca insanın yüreğini hoplatır, kendisini görünce ağzının suyunu akıtır inceden.. Her yiğidin de harcı değildir onu yapmak. Katlarını açıp iki elinle tuttuğunda karşındakini görebilecek incelikteyse eğer yufkalar ve çıtır çıtır kırk katı bir tepsiye sığdırabiliyorsan ceviziyle, fıstığıyla, şerbetiyle rüştünü ispat etmişsin demektir.

Ev baklavası bahsettiğim.

Başında ev olan, sonrasında da baklavayla gelen bir cümbüştür kendisi. Kimisine hatırlatır eski bayramları, daha şerbetini tam çekmeden tepsiden aşırılan bir dilim kaçamağı, kırk katı sabırla ve özenle açan öpülesi nadide elleri ve daha nicesini..

Ben henüz rüştümü ispat edebilmiş değilim ama en çok öğrenmek ve yapmak istediğim tatlıların başında gelmektedir annemin ev baklavası. 

Tamam yapımı biraz zahmetli ama canınız baklava çektiyse ve bu baklava ev baklavası olsun isterseniz, tüm püf noktalarının yer aldığı bu kolay baklava tarifini deneyebilirsiniz.

Yerken şerbeti, hatırlarken anısı içinizi hafif burkuyorsa o baklava ev baklavasıdır.

23 Mart 2017 Perşembe

Çocuğum Çok Şanslı Çünkü Ben..

Anneliğimle ilgili kendimi çok acımasızca eleştirdiğim dönemler sıkçadır. O dönemlerde ben kendimi sesli bir şekilde eleştirirken bir Allah'ın kulu da çıkıp "yok ya sen harika bir annesin, ne demek bunlar" demiyor. Senin, yanlış yapıyorum sandığını doğruya çevirmiyor.

Annelik serüvenimde takdir edilmek için yol almıyorum ama insan arada sırada da olsa övülmek, pohpohlanmak istiyor. 

Sağ olsun bir blog olaya, tırnağın varsa başını kaşı mantığıyla yaklaşmış ve öveceksen sen kendini öv, kimseden hayır bekleme demiş.

Ben de oturdum, neleri iyi yaptığımı düşündüm ve çocuğumun neden şanslı olduğunu ballandıra ballandıra yazdım. 

Çocuğum çok şanslı çünkü ben..

Çocuk kitabı okumayı seviyorum. Nice çocuk kitabında hayata dair şeyler öğreniyorum.

Kocamı seviyorum. Annesinin ve babasının birbirlerine aşık olduğunu gören çocuk kendini güvende hisseder ve o sevgi etrafını sarar.

Yemek yapmayı, pasta yapmayı seviyorum. Ne de olsa, kek yaparken ya da krep yaparken minik bir yardımcım var.

Çok güzel yoğurt mayalıyorum. Hem de benim diyen anneye taş çıkartacak türden.

Yemeğini kendisinin yemesine müsaade ediyorum. Kaşıkla arkasından gezmiyorum. Karnım doydu deyip sofradan kalktığında doymuş olduğuna inanıyorum.

İyi insan olmaya ve iyi insan olmasına çalışıyorum. Onca kötülüğe ve kötü insanlara rağmen..

İlerde hangi mesleği seçerse seçsin arkasında duracağıma söz veriyorum. Mutlu olacağı mesleği seçeceğini bilmek bile ona yeter.

Araştırıyorum, öğreniyorum, paylaşıyorum. Bilgi, müthiş bir velinimet.

Ağladığında, sakinleşince neden ağladığını önemseyen bir dille soruyorum. Çünkü hiç bir duygu sebepsiz değildir.

Gün içerisinde defalarca "seni çok seviyorum" diyorum. Ve gün içerisinde X2 geri dönüşü oluyor.

İsteklerimi ertelemiyorum. Canım dışarı çıkmak istiyorsa ya da alışveriş yapmak istiyorsa tutup kolundan onu da götürüyorum. Hem birlikte süper bir ikili oluyoruz.

Aynı şekilde kızımın da isteklerini geri çevirmiyorum. Anne bana kitap oku dediğinde kendim uyumak pahasına en sıkıcı çocuk kitaplarını bile okuyorum.

Ivır zıvırdan harikalar yaratmayı seviyorum. Renkli kağıtlardan, bantlardan, kurdelalardan tasarım harikaları yaratıyorum. Sonra da karşısına geçip sanat galerisindeymişiz gibi fotoğraflarımızı çekiyoruz.

Türkü dinliyorum, öğretiyorum. Özünü bilsin istiyorum. Ne mutlu ki severek eşlik ediyor.

Tablet, televizyon ve sağlıksız besinlerden uzak tutmaya çalışıyorum. Her ne kadar bazıları tarafından eleştirilsem de..

Çok fazla oyuncak almıyorum. Elindekilerin kıymetini bilmesine ve tek başına oyun oynamasına fırsat veriyorum. 

3 yaşına sayılı günler kalmasına ve altı bezli olmasına rağmen, bezi bırakması konusunda baskı yapmıyorum. Biliyorum ki hazır olduğunda kendisi fırlatıp atacak.

Başka çocuklarla kıyaslamıyorum. Falancanın kilosu şu kadarmış, vah benimki niye böyle zayıf diye hayıflanmıyorum.

El kadar çocuğa düğün gibi doğum günü partisi organize etmiyorum. Büyüdüğünde bir dilim pastanın üzerine konmuş mumu üfleyip dileğini tutarken de mutlu olabilmesine gayret ediyorum. Doğum gününü özel kılmak için pastasını da kendim yapıyorum, ikramlıkları da, süslemeleri de.. Çünkü biliyorum ki şimdiden ne kadar çok beklenti içine sokarsam, ilerde o kadar hayal kırıklığı yaşayacak. Hayat her zaman ona konseptli özel günler yaşatmayacak. 

Çizgi film karakterleri ile bir dünya kurmasına fırsat vermemeye çalışıyorum. Kabarık elbiseler, tütülü eteklerle evin içinde dolaşmasına izin vermiyorum. Niloya şu aralar idolümüz olsa da abartmadan hayatımızın içine sokuyorum. Ve ilerleyen yıllarda korktuklarımın başıma gelmemesi için dilimi ısırıyorum.

Kendimi diğer annelerle yarış haline sokmuyorum. Herkesin anneliği de çocuğu da kendine. Tek arzum; kendisiyle barışık, özgüvenli, sevecen, adil ve mutlu bir çocuğumun olması.

En önemlisi bazen kayış kopup, devrelerim yansa da anne olmaktan her an mutluluk duyuyorum. Başıma her gelen için şükrediyorum.

Ve asla "asla" demiyorum. Başka ebeveynlerin ya da çocukların hoşuma gitmeyen davranışlarını gördüğümde kınamıyorum. Yok artık bu kadar da olmaz ama demiyorum. 

Anneliğin kitabı olursa eğer başlangıç cümlesinin şu olacağına inanıyorum: Olmaz dediğin ne varsa hepsi olur, düşmem dersin düşersin, şaşmam dersin şaşarsın, ölmem der durur, yine de yaşarsın..

11 Mart 2017 Cumartesi

Pandispanyası Ispanaklı Muzlu Rulo Pasta

Benim için rulo pasta demek çocukluğum demek. Bir çoğumuzun da çocukluk hatıralarının bir yerinde vardır rulo pasta. Belki üzeri mumlarla süslenmiş bir doğum günü pastasında, belki çocukken annelerimizle birlikte gittiğimiz kabul günlerinde bir dilimden fazlasına sahip olamadığımız kıymetli hazinede, belki de evimize gelen misafirlere annemizin büyük bir özenle hazırladığı ve masanın baş köşesine oturtulan o eşsiz lezzette. Ondandır belki rulo pasta deyince suratımda hüzünle kaplı bir gülümseme oluşur..


Her şeye yaptığım gibi, sıradan bir pastaya bile bu kadar anlam yükleyen biri olarak,  ilk defa rulo pasta yaparken şunu öğrenmiş oldum: Hayatta hiç bir şeyi ertelememek gerekiyormuş. Belki hayatta hiç bir şeye çok fazla anlam yüklememeliyiz olgusunu öğrenmiş olsaydım daha kazançlı çıkardım ama şimdilik hayatta hiçbir şeyi ertelememe sınavından kanaat notuyla geçmiş bulunmaktayım.

Nasıl mı?

Bir kaç ay önce bir dükkanda flamingolu baton pasta tabağı görmüştüm. Görür görmez çok beğenmiş ama o akşam taşımakta zorlanırım düşüncesiyle satın almamıştım. O dükkana çok sık gitmesem de bir gün yolum düşerdi elbet. 

Rulo pasta yapacağım sabah, pastayı neyin içine koyacağımı düşündüm. Aklımda hala flamingolu tabak var. İnternetten dükkanın numarasını bulup aradım, tarif ettim. Kalmadı dediler. Üzülmekle pişmanlık arası bir duyguya kapılıp başladım pastamı yapmaya. Önce pastacı kremasını pişirdim. Sonra da pandispanyayı hazırladım. Arasına muz koyacaktım, evde muz da vardı ama biraz olgunlaşmışlardı. Dur dedim gideyim hem muz alayım, hem de evin yakınlarında baton pasta tabağı arayayım. 

Pijamadan hallice eşofmanımın üzerine montumu çekip, cebime de kredi kartımı, cep telefonumu ve evin anahtarını koyup düştüm yollara. Bir kaç markette plastik dallı güllü desenli olanlardan buldum. Beğenmedim. Biraz daha gideyim züccaciyelere bakayım dedim, yok ordakileri de beğenmedim. Orası burası derken bir sürü dükkan gezdim ve kendimi otobüs durağında buldum. Bindim otobüse, gittim flamingolu tabağı gördüğüm dükkana. Bir yandan da içimden diyorum ki, acaba adama doğru tarif edemedim de anlamadı mı? Belki de vardır ellerinde de telefonda uğraşmak istemedi mi gibisinden bulma umudu taşıyorum içimde.. 

Bu arada ülkede ohal var. Üzerimde ne bir kimlik, ne bir para. O gün de üniversite hocaları eylem yapıyor, çevik kuvvet yolu kapatmış, trafik felç. Bir yerlerde Allah etmeye bomba patlasa beni bulamazlar bile diye kımıl kımıl korkmaya da başladım. 

Neyse dükkanın yakınında indim otobüsten. Daldım dükkana. Hemen flamingolu tabağı gördüğüm yere yöneldim, önce gözlerimle taradım rafları, yok. Flamingolu baharatlıklar, tuzluklar, pasta tabakları var ama benim aradığım yok. Dükkan sahibine sordum, onlardan zaten sınırlı sayıda gelmişti, kalmadı dedi. Hee biliyorum, ben zaten sabah da aramıştım yok demiştiniz ama ben size güvenmedim, illa gelip kalmadığını gözümle göreyim istedim de diyemedim. Kelebekli başka bir baton pasta tabağı alıp kasaya gittim. Buralarda bu tarz pasta tabakları satan başka dükkan var mı diye sordum. Hemen sokağın başında bizim diğer şubemiz var. Olacağını sanmıyorum ama oraya da bir bakın isterseniz dedi. 

Hemen gittim diğer dükkana. Kapının önünde bir adam kolilerin içine eşya yerleştiriyordu. Sizde flamingolu baton pasta tabağı var mı dedim. Kafasını kaldırıp, yok be ablacım dedi ve kolilerini yerleştirmeye devam etti. Ben de madem o kadar gelmişim dükkanın içini bir gezeyim diye dolanırken, "Bir dakka ya, depoda bir şey olacak, ona bir bakın" diye depoya gidip bana pembe kutulu bir paket getirdi. Açınca ne göreyim, benim pembe flamingolu, şeffaf kapaklı pasta tabağım. İşte bu aradığım diye nasıl sevinip elinden kaptıysam adam bi dumur oldu. Vallahi ablacım 15 dakika sonra gelseydin bulamayacaktın. Bu tek kalmıştı, bunu da Elmadağ'daki şubeye gönderecektim birazdan dedi. Kaptığım gibi ücretini ödedim. Bindim otobüsüme, düştüm evimin yollarına.. 

Kısmette olanın bir şekilde insanı bulduğunu ama yine de işi şansa bırakmayıp  hayatta hiç birşeyi ertelememek gerektiğini o vakit öğrendim. 

Ve eve gelir gelmez başladım, büyük uğraşlar sonucu bulduğum flamingolu pasta tabağımın üzerine koyacağım rulo pastamı keyifle süslemeye..


Hani Cafe Fernando diyor ya "Bir pasta yaptım, yanağını dayar uyursun" diye. Ben de öyle bir pasta yaptım ki bırak yanağını dayayıp uyumayı, yanında beş saniyeden fazla duramaz, anında miğdeye indirirsin. 


Pandispanyası ıspanaklı, kreması pastacı kremalı, içi muz cumhuriyetli ve gerçek çikolatalı enfes bir rulo pasta.. 


Hayatımda hiç rulo pasta yapmadığım halde, ilk denememi kütük pastadan yana kullanmış olmak benim için cesaretin ötesinde bir şey olsa da, rulo pastam da aynı keyifi ve lezzeti yaşattı. Hem bana hem de sevdiklerime.. 

Siz de şık ve lezzetli bir tatlı tarifi arıyorsanız buyrun malzemelere ve yapılışına..

MALZEMELER:

Pandispanya İçin Malzemeler:

4 yumurta (sarısı ve akı ayrılmış)
2 yemek kaşığı tepeleme toz şeker (sarılarını çırpmaya)
4 yemek kaşığı tepeleme toz şeker (aklarını çırpmaya)
3 tepeleme yemek kaşığı un
1 paket vanilya
1 çimdik tuz (akları köpürtmeye)
1 baş ıspanak

Pandispanyanın Yapılışı:
  • Öncelikle ıspanakların yapraklarını iyice yıkayıp yarım çay bardağı suda 5 dakika kadar haşlayın. Suyunu süzüp rondodan geçirin. (Çatalla da ezebilirsiniz.)
  • Ayrı bir kapta yumurta aklarını bir çimdik tuz ile çırpın. 
  • Yavaş yavaş 4 yemek kaşığı toz şekeri ekleyerek kar görünümü alana kadar çırpın. Kenara koyun. 
  • Ayrı bir kapta yumurta sarılarını 2 yemek kaşığı toz şeker ile beyazlayana kadar çırpın. 
  • Vanilyayı ekleyin. 
  • Akları da kaşık kaşık döküp, karışıma yedirin. 
  • Unu ve ıspanak püresini karışıma ekleyin. 
  • Yağlı kağıt serilmiş dikdörtgen fırın tepsisine karışımı döküp üzerini spatula ile düzeltin. (Her yer aynı kalınlıkta olmalı) 
  • Tepsiyi birkaç kez tezgaha vurup hava kabarcıklarının çıkmasını sağlayın.
  • Önceden ısıtılmış 170 derecelik fırında 15 dakika pişirin. (Fırınınıza göre süre 10 dakika ile 15 dakika arasında değişebilir. Kontrollü bir şekilde pişirin.) 
  • Fırından çıkarıp ilk sıcağı çıkınca (yaklaşık 2 dakika sonra) yağlı kağıdı ile birlikte rulo yapıp soğumasını bekleyin.
Pandispanya soğurken pastacı kremasını hazırlayın.

Pastacı Kreması İçin Malzemeler: 
1 litre süt
3 adet yumurta sarısı
1,5 çay bardağı toz şeker
3 tepeleme yemek kaşığı nişasta
1 tepeleme yemek kaşığı un
70 gr oda ısısında yumuşamış tereyağı (1 yemek kaşığı)

Pastacı Kremasının Yapılışı:
·         Sütü bir tencereye alın ve ısıtın. (Kaynamayacak) 
·         Derin bir kasede yumurta sarılarını ve şekeri çırpın. 
·         Unu ve nişastayı ilave edip iyice karıştırın. 
·         Isıttığınız sütü bu karışıma yavaşça yedirin. 
·         Tüm karışımı tencerenin içine alıp, tel çırpıcı sürekli karıştırarak kıvam
      alana dek pişirin. 
·         İçerisine oda ısısında yumuşamış tereyağını da ekleyip mikserin en yüksek
      hızıyla 3-4 dakika çırpın. 
·         Pastacı kremasını bir kaseye alıp ılınması için bekleyin.



Rulo Pastanın Yapılışı:
·         Soğumaya bıraktığımız pandispanyayı, yağlı kağıdını dikkatlice çıkararak
      açın. 
·         İçine pastacı kremasının yarısını sürün.
·         Muzları halka halka doğrayıp kararmaması için üzerlerine limon suyu
      sürüp kremanın üzerine dizin.
·         Dikkatli ve sıkı bir şekilde pandispanyayı rulo yapın. 
·         Üzerine pastacı kremasının kalanını sürün. 
·         Pastayı buzdolabında dinlendirip, benmari usulü eritilmiş çikolata ve
      muzlarla süsleyerek soğuk olarak servis yapın.


Afiyet şeker olsun..
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...